Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2013

Ενάντια στο «καθετί» που είναι «τάχα»

        Αναζητώ τον πρωινό καθαρό αέρα και τη δροσιά. Με βοηθά να σκέφτομαι πιο καθαρά. Μπήκε ο Ιούνιος, μα το καλοκαίρι δεν λέει να έρθει. Η αλήθεια είναι πως πάει και έρχεται. Έτσι όμως δεν συμβαίνει με όλα στη ζωή ; Ώσπου να ξεκινήσει κάτι, πριν καλά προλάβουμε να το νιώσουμε, ξεθυμαίνει.. εξαφανίζεται.. και μετά πάλι χωρίς προειδοποίηση, εμφανίζεται.. εκρήγνυται.. 
      Ξημέρωσε λοιπόν και παρακολουθώ στον «καθοδικό σωλήνα» της τηλεόρασης - εκεί που όλα κινούνται φασιστικά από πάνω προς τα κάτω - τα γεγονότα στην Τουρκία. Είμαι βέβαιος ότι κάποιος Τούρκος παρακολουθούσε πριν πέντε χρόνια περίπου τα επεισόδια στην Ελλάδα. Βλέποντας τις διαδηλώσεις στην πλατεία Ταξίμ, παραβιάζουν τη σκέψη μου εικόνες από τον δικό μας Δεκέμβρη του 2008. Ο Νίτσε κάποτε είπε ότι : «το πλεονέκτημα της κακής μνήμης είναι ότι κάποιος διασκεδάζει πολλές φορές με το ίδιο πράγμα σαν να είναι η πρώτη φορά». Δυστυχώς διαθέτω αρκετά καλή μνήμη και δεν το διασκεδάζω καθόλου. Βίωσα τον Δεκέμβρη του ’08 και τα μεθεόρτια του και δεν πρόκειται να χαρίσω, ούτε να διαπραγματευτώ τις εμπειρίες μου. Εν τούτοις, το υποσυνείδητο μου μετατρέπεται σε σαράκι και με πιέζει να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου, απαντώντας σε ένα ερώτημα: «Εξέγερση ή επανάσταση ; Τι απομένει άραγε μετά από όλα αυτά»; Στο δεύτερο σκέλος θα απαντήσω στο τέλος αφού πρώτα επιχειρήσω να ξεδιπλώσω την σκέψη μου, απαντώντας στο πρώτο.
Αν και δεν θέλω να χρησιμοποιώ τη λέξη «είναι», διότι τα πράγματα δεν ταυτίζονται ποτέ, ούτε καν στην ουσία τους, για λόγους οικονομίας και επειδή με έμμεσο τρόπο πέρασα ήδη το μήνυμά μου, θα αποφύγω τις περιττές επαναλήψεις. Επίσης δεν θα μπω στην διαδικασία να συγκρίνω τα δύο γεγονότα. Αν και κάποιος μπορεί να βρει πολλά κοινά στις δύο εξεγέρσεις, σε καμία περίπτωση δεν θα επιλέξω τον εύκολο δρόμο συνδέοντας υπερβατικά δύο διαφορετικές καταστάσεις, που εξελίχθηκαν υπό άλλες συνθήκες σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και χώρες.
Εξέγερση λοιπόν ή Επανάσταση ; Προσωπικά βλέπω την εξέγερση σαν μία δίκη, χωρίς δικαστήρια και χωρίς κατηγορούμενο. Παρόλα αυτά πρόκειται για δίκη. Ωστόσο, αν και μία εξέγερση πρόκειται πάντοτε για πρωτόθετο γεγονός, δεν παύει να τελείται μέσα σε κάποιες διαδικασίες, διαθέτοντας κάποια μορφή εσωτερικής πειθαρχίας. Ακόμα και η αναρχία άλλωστε έχει κάποιες δικές της δομές, που οι υποστηρικτές της σέβονται και θέτουν. Κάθε γεγονός άλλωστε έχει μία δομή. Ακόμη και το έγκλημα έχει τη δική του δομή και ηθική. Καθετί πριν ξεσπάσει βράζει μέσα στις συνειδήσεις.
Η εξέγερση ωστόσο, πέρα από τη «φασαρία» που διαθέτει, ή έστω και το χαβαλέ της γενικής αταξίας, εμπεριέχει και το χιούμορ. Αν μέσα σε ένα ξεσηκωμό γίνεται δεκτή σαν διάσταση συστατική το χιούμορ – σε μεγάλο ποσοστό και όχι τυχαία και «περιφερειακά» - τότε έχουμε πολλές πιθανότητες να έχουμε εξέγερση. Το χιούμορ άλλωστε δεν μπορεί να το έχει εκείνος που δεν του περισσεύουν ζωτικές δυνάμεις...
Δεν φτάνει όμως μόνο το χιούμορ. Ας κολυμπήσουμε για λίγο σε πιο βαθιά αλλά όχι και σε θολά νερά. Η κρίσιμη διαφορά της εξέγερσης από την επανάσταση έγκειται στο εξής : Η στιγμή της εξέγερσης συνιστά εκρηκτική στιγμή. Είναι το άναμα της φλόγας. Η φλόγα δεν νοιάζεται να φέρει καμία τάξη μετά τον εαυτό της. Είναι φλόγα καθαρή όσο καίει. Άλλωστε δεν υπάρχει στην ιστορία εξέγερση που να άντεξε περισσότερο από λίγες μέρες στη γνήσια της ποιότητα και ουσία. Μετά εξελίχθηκε σε κατάσταση, σε θεσμό, με γκιλωτίνες μάλιστα και Ροβεσπιέρους που έκοβαν κεφάλια. Είχε και Λένιν να στέλνει τον Τρότσκι να σφάξει τους ναύτες στην Κροστάνδη, την ΟΠΛΑ να δολοφονεί Έλληνες Διεθνιστές και το ΚΚΕ να μιλά από τη μια για προβοκάτορες στο Πολυτεχνείο και από την άλλη να αποθεώνει τα σοβιετικά τανκς που χόρευαν σε ρυθμούς βαλς στην Ανατ. Γερμανία, τη Βουδαπέστη και την Πράγα. 
Οι πρώτες στιγμές όμως, οι πρώτες ώρες, οι πρώτες μέρες ίσως, είναι η καθαρή φλόγα. Εκεί που γεμάτος συνείδηση φωνάζεις μέσα (και όχι περιμένοντας το σύνθημα απ' έξω από τον επαγγελματία συνδικαλιστή) στο πλήθος: Κάτω όλα ρε ! Καταρχήν όλα κάτω και μετά εμείς θα βρούμε τι θα γίνει. Η ζωή θα αρχίσει τώρα από μας εδώ. Από μας, που κυνηγάμε στα πεζοδρόμια την ποίηση που θα σας ανατινάξει...
Τι απομένει όμως μετά, καθώς τα χρόνια κυλούν και η μνήμη εξασθενεί ; Η αίσθηση της αμφισβήτησης ίσως ; Χωρίς παιδεία και βαθιά εσωτερική αναζήτηση, θα με φόβιζε η αφέλεια της λέξης. Να το κάνουμε τετραγωνάκι... σύνθημα ; Ανευλάβεια λοιπόν, ενάντια προς το «καθετί» που είναι «τάχα». Να μια καλή αρχή. Δεν προτρέπω να υιοθετήσουμε ένα αυτοκτονικό ή νιχιλιστικό πνεύμα. Ο στόχος δεν είναι να βάλουμε φωτιά στις πόλεις και να τις τινάξουμε στον αέρα. Ας κάνουμε κάτι πιο δύσκολο. Ας ξεκινήσουμε με τον αντικομφορμισμό στην καθημερινότητά μας ! Ας σπάσουμε τα «πλακάκια» που έχουν στήσει αυτοί που τάχα αντιτίθενται ενώ στην πραγματικότητα συμφωνούν και συνδιαμορφώνουν. Ας διατηρήσουμε την έκρηξη της πρώτης φλόγας και ας μην ξέρουμε το που και προς τι.. Ας φτιάξουμε συνειδήσεις που τολμούν να πουν ότι σκέφτονται.. Ας διαφωνήσουμε.. αρκεί να ξεκινήσουμε...
           

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου